Toespraak Meryame Kitir nav aanslagen in Brussel

Donderdag 24 maart 2016 — Beste collega’s,

Beste voorzitter,

Beste premier,

 

De afgelopen dagen zijn we overspoeld door vreselijke beelden.

Beelden van héél dichtbij.

Beelden van angst, van verdriet, van verlies.

Iedereen in ons land heeft dinsdag iéts verloren. 

Maar niemand zoveel als de familie en vrienden van de slachtoffers van deze gruweldaad. Ik wens hen dan ook namens mijn partij enorm veel liefde en kracht in deze zwarte tijden.

 

***

Beste collega’s,

Je partner ’s ochtends vroeg een goeie werkdag wensen, vrienden uitzwaaien voor ze met vakantie gaan of zelfs maar de metro nemen naar je werk,…

Sinds dinsdag is dat niet meer vanzelfsprekend. Niets is meer zoals het was. 

Het verstand kan weinig met dit alles.

Mensen zijn in shock.  Mensen zijn bang. En mensen zijn ook boos.

Boosheid die kan omslaan in wantrouwen.

Wantrouwen tegenover een andere naam, een andere kleur, een andere gemeenschap.

Dat is - in deze uitzonderlijke omstandigheden - bijna menselijk geworden.

Ik begrijp dat.

Dat wantrouwen een plaats geven, is heel moeilijk.

Maar het is de enige manier om hieruit te geraken.

Met geduld, tijd en wederzijds begrip.

Maar vooral samen.

We gaan naar dezelfde scholen, we wonen in dezelfde straten, we werken in dezelfde steden.

Samen bouwen, zal van iedereen iéts vergen.

 

***

Beste collega’s,

Van Parijs tot Brussel. Van Istanbul tot Ivoorkust. Van Syrië tot Irak.

De barbarij lijkt niemand te sparen, talloze onschuldige levens verwoest.

Na Charlie Hebdo stonden we hier verenigd in verdriet.

Na Parijs stonden we hier verenigd in verdriet.

Na dinsdag staan we hier nu weer.

Mensen vragen zich vooral af: en nu? Hoe moet dit verder?

Ze zijn verward, zeker na de nieuwe feiten van de voorbije 24 uur.

Ze vragen zich af hoe dat in godsnaam allemaal mogelijk is.

De vragen stapelen zich op en mensen kijken naar de politiek.

Ze kijken en ze vragen: wat gaan jullie doen?

 

***

 

Beste premier,

Wij oordelen niet zonder alle informatie, maar die informatie - die u en uw regering wel heeft - moet nu zo snel mogelijk op tafel komen.

De mensen vragen klaarheid. Hun vragen vereisen duidelijke en concrete antwoorden. Ze hebben daar recht op. En het laatste wat ze nu willen, zijn politieke spelletjes.

Daarom volstaan mooie en bemoedigende alleen niet meer. 

Mensen willen hun veiligheid terug om opnieuw een normaal leven te leiden.

Zijn er dan zaken dan die we vandaag al kunnen doen om naar die maximale veiligheid te streven? Het antwoord is eenduidig JA. 

Ik weet dat u die stappen wil zetten. U hebt ze hier al maanden geleden aangekondigd.

Ik weet dat u die u stappen kan zetten, want we zien het in de landen om ons heen.

Dus moeten we die stappen nu ook zetten. Tijd verliezen is geen optie meer.

***

 

We weten al langer wat écht werkt.

Eén: Dan denk ik aan gemiste kansen om voortvluchtige terroristen tegen te houden. Eén grote databank met gegevens over terroristen, gedeeld over al onze veiligheidsdiensten. Dat kunnen we doen, dus dat moeten we doen.  

Twee: Dan denk ik aan de illegaal gekochte kalasjnikovs waarmee politieagenten werden beschoten.  De illegale wapenhandel aanpakken: dat kunnen we doen, dus dat moeten we doen.

Drie: Dan denk ik aan een Brusselse politieagent die niet kan ingrijpen in een politiezone 400 meter verderop. Een eengemaakte politiezone in Brussel… ook dat kan kunnen we doen, dus dat moeten we de doen.   

 

***

 

Beste premier, beste regering

Ik sta hier voor de derde keer. Ik reik u opnieuw de hand en ik vraag u: ga nu over tot actie en neem die maatregelen waarvan we allemaal weten dat ze écht werken.

Dit zijn maatregelen die onmiddellijk bijdragen aan de veiligheid van iedereen.

Is alles zo opgelost? Neen. De wortel van radicalisering kunnen we alleen uitroeien door actief in de straten, de pleinen en wijken van onze steden - mét en door de verschillende gemeenschappen - aan de slag te gaan. Alert zijn, signalen opvangen en daar ook iets mee doen.

Alleen daar kunnen we de écht strijd winnen, daar blijf ik van overtuigd.

 

***

 

Beste premier, beste regering

De tijd van enkel woorden zijn nu op. De tijd van daden is aangebroken.

Zonder taboes moeten we nu duidelijke antwoorden bieden.

Om mensen weer hun veiligheid terug te geven.

Om opnieuw vanzelfsprekend te leven.

Samen.

Ik dank u.